Üniversiteye 17 yaşımda girdim 21 yaşımda çıktım.Başlarken büyürüm diye başladım,başladığım gibi bitirdim.Okumazdan önce ve okurken ertesi gün derdim yoktu.Yarın ve yarınlar için düşündüğüm zamanlarda ertesi günü vizem ya da finalim vardı ama onlar o kadar da önemli değildi,okul bitecekti öyle ya da böyle.Önemli olduğunu düşündüğüm yarınlar da yaşadım tabi,en önemlisi 2009 mayısının 24ünden önceki geceydi sanırım.Ertesi gün inönü'ye gidecektim ve bu benim ilk inönüde maç izleyişim olacaktı.hem de bir galatasaray maçıydı söz konusu olan ve kazanırsak şampiyonuz diyebilecektik.Oldu da,gelecek zamandan temennilerimin hepsi 24 mayısdaki şimdiki zamanda gerçek oldu.Başka başka önemli yarınlarım o zamanları şu an yazarken düşününce var gibi gelmişti ama tekrar tekrar düşününce hatırıma düşmediğine göre yok gibiymiş anlaşılan.Geri kalan tüm günler ise aynı gibi başlar aynı gibi biterdi.Nasıl mı? Ya kahvaltıyla başlar birasız biter,ya kahvaltısız başlar birasız biter,ya da nasıl başladığı önemsiz şekilde başlar bira içince yine nasıl bittiği önemsiz şekilde biterdi.Şimdi tekrar düşündüm,neden o günlerde bugunleri düşünüp neden ne olacağımı planlamadığımı sorguladım yine bulamadım.Hatta daha kötüsü var canım bira çekti.Neyse bugunlerde geçecek elbet değil mi?
Bugunler demişken,artık bugunleri ve yarınları düşünmek zorunda olduğum bir çocuğa dönüştüm.Kötüymüş yarınlar,kötüymüş yarını düşünmek.Düşünmek iyiymiş belki de,hatta düşünmek iyidir ama artık bira içip yarını düşünmek zorunda olduğunu hissetmek kötüymüş ya da kötüdür bunu tam bilemiyorum.Bildiğim tek bişey var yarın ilk defa düşündüğümün gerçek olmasını isterdim ama yine bildiğim bişey var o da tercih hakkımın bu sefer bana ait olmadığı.Benim için seçilen,bana sormadan seçilen yarının kaderi gelsin bakalım,bugun şu an burda eğlence devam ediyor-edecek nasıl olsa.Bi de büyüyoruz-büyüyeceğiz nasıl olsa..
-Hayırlı tezkereler kardeşim
-Saol kanka,sana da iyi eğlenceler,kendine iyi bak! Görüşürüz..
çocuk yaşta öksüz kalan ve bir fransız olan claude ile,nazi faşizminden kaçan çingene ailesinin yolları fransada kesişir.çingene ailesini yeni evi olarak gören claude,açıkça çingene olmak istemektedir.sen gaco'(çingene olmayan)sun deseler dahi o mutlu olduğu yerden kıpırdamak istemez.aile tekrar göç için yollara dökülür,claude da onların peşinden gider.kendilerini takip eden küçük çingene adayıyla aralarında ise şu diyalog geçer;
claude'a çingene ailesinin verdiği isimle yazacağım diyalogu;çororo! yani 'kimsesiz'.
-dinle çororo,bizimle kalamazsın,seni seviyoruz ama bizden biri değilsin.sorun bu. -çororo:sizinle kalmak istiyorum.
çororo hala kafileyi takip eder,çingenelerden birisi sorar;
-Neden peşimizi bırakmıyor? diğeri;
-Çingene olmak istiyor.
ve cevap;
- Çingene mi? Bu bir meslek değil ki!
düşündüm de çingenelik bir meslek olsaymış ve hatta kpss sınavıyla alım yapılsaymış kesinlikle en yüksek puanı alıp gireceğim meslek olurmuş.çok yaşa tony gatlif.
